یادداشت؛
کتابها قربانی فتنه هجدهم دی ایران شدند
در اغتشاشات و اقدامات تروریستی ۱۸ دیماه، پایگاههای فرهنگی و کتابخانهها هدف حمله قرار گرفتند و صدها هزار کتاب در آتش سوختند.
به گزارش خبرنگار سرویس سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «تهران نیوز»، حسین آقااحمدی کارشناس فرهنگی در یادداشتی نوشت: تاریخ ایران بارها شاهد فتنههایی بوده که هدف نخستشان نه فقط امنیت، بلکه ریشههای فرهنگی و آگاهی یک ملت بوده است. از هجوم مغولان تا اغتشاشات معاصر، یک خط مشترک دیده میشود: جنگ با دانایی.
از جوهر سیاه مغول تا دود سیاه قرن پانزدهم
در روایتهای تاریخی آمده است زمانی که مغولها به ایران تاختند، آنقدر کتابخانهها را ویران کردند که آب رودخانهها از جوهر کتابها سیاه میشد تصویری تکاندهنده از تقابل شمشیر با قلم. امروز اما در قرن پانزدهم هجری شمسی، دیگر آب رودخانهها سیاه نمیشود، بلکه آسمان شهرها از دود کتابهای سوخته تیره میگردد.
حوادث و اغتشاشات ۱۸ دی در ایران نقطهای دردناک در تاریخ معاصر کشور است. فتنهای که با طراحی و هدایت بیرونی، بهویژه از سوی آمریکا و جریانهای معاند شکل گرفت و در میدان اجرا به دست عناصر خشونتطلب و تروریستهای داعشگونه به صحنه آمد. کسانی که نه مطالبه دارند و نه منطق، بلکه مأموریتشان تخریب، ایجاد رعب، و ضربهزدن به امنیت و فرهنگ جامعه است.
در این فتنه، خیابانها به میدان جنگ تبدیل شد؛ جنگی که قربانی اصلی آن مردم بیگناه بودند. چندهزار نفر از شهروندان عادی، کسبه، دانشجویان و رهگذران در آتش خشونت جان باختند یا مجروح شدند. در کنار آنان، نیروهای یگان ویژه و حافظان امنیت نیز هدف مستقیم ترور و حملات مسلحانه قرار گرفتند و بسیاری از آنان در راه دفاع از جان مردم به شهادت رسیدند. این صحنهها نشان داد که اغتشاش دیگر اعتراض نیست، بلکه پروژهای تروریستی برای فروپاشی نظم اجتماعی است.
وقتی فتنه به جنگ کتاب و آگاهی میآید
اما تلختر از جانباختنها، حمله به حافظه فرهنگی ملت بود. اغتشاشگران فهمیده بودند که برای ضربه زدن به آینده ایران باید گذشته و دانش آن را بسوزانند. به همین دلیل مراکز فرهنگی و کتابخانهها در اولویت تخریب قرار گرفتند؛ جاهایی که نه سلاح دارند و نه قدرت، بلکه تنها سرمایهشان آگاهی است.
در حوادث تلخ اخیر، دستکم سه پایگاه فرهنگی مهم در لنجان، نیشابور و میبد هدف مستقیم حمله قرار گرفتند و صدها هزار جلد کتاب در آتش خشم و کینه سوختند. کتابهایی که حاصل عمر نویسندگان، پژوهشگران و اندیشمندان بود، در چند ساعت تبدیل به خاکستر شد.
از جمله مراکزی که آسیب دیدند میتوان به این موارد اشاره کرد:
پایگاه فرهنگی و کتابخانه لنجان (استان اصفهان) که بخش زیادی از منابع آموزشی و عمومی آن به آتش کشیده شد.
مرکز فرهنگی و کتابخانه نیشابور که مخصوص نوجوانان و پژوهشگران بود و حجم قابل توجهی از مخزن آن نابود شد.
کتابخانه عمومی میبد (یزد) که یکی از قطبهای فرهنگی منطقه محسوب میشد و در جریان اقدامات تروریستی خسارت سنگینی دید.
و مهمتر از همه، کتابخانه دانشگاه فردوسی مشهد که بنا بر گزارشها حدود ۲۵ هزار جلد کتاب آن در آتش سوخت؛ ضربهای مستقیم به بدنه علمی یکی از بزرگترین دانشگاههای کشور.
این کتابخانهها فقط ساختمان نبودند؛ پناهگاه فکر، تحقیق و هویت فرهنگی ایران بودند. وقتی کتاب میسوزد، فقط کاغذ نمیسوزد، بلکه سالها تجربه، تفکر و آیندهسازی در شعلهها نابود میشود.
این خاکسترها امروز به ما شهادت میدهند که تاریخ تلخ مبارزه با آگاهی دوباره تکرار شده است. همانگونه که مغولان برای سلطه، کتابخانهها را ویران کردند، امروز نیز جریانهای وابسته به آمریکا و تروریستهای رسانهای و میدانی، برای تضعیف ایران، به جان فرهنگ افتادهاند.
اغتشاشگران شاید فکر کنند با آتش زدن کتابها میتوانند اندیشه را خاموش کنند، اما تاریخ نشان داده است که آگاهی خاکستر نمیشود. دود کتابها شاید آسمان را برای ساعتی سیاه کند، اما حقیقت راه خود را پیدا میکند.
۱۸ دی فقط یک روز تقویمی نیست؛ نماد تقابل فتنه و فرهنگ است. روزی که فهمیدیم دشمن تنها به دنبال تسخیر خیابانها نیست، بلکه قصد دارد ذهنها و حافظه تاریخی یک ملت را هدف بگیرد و درست در همین نقطه است که مسئولیت همه ما آغاز میشود: پاسداری از قلم، کتاب و آگاهی، حتی در میان آتش فتنهها.
انتهای خبر/*
لینک کوتاه خبر
نظر / پاسخ از
هنوز نظری ثبت نشده است. شما اولین نفری باشید که نظر میگذارید!