کد خبر 117021
۱۹ آبان ۱۳۹۳ - ۱۳:۱۰

پروردگار را شاکریم در مملکت و فضایی تنفس می کنیم که برابر با فرمایش رهبر معظم انقلاب “زنده نگهداشتن یاد شهدا کمتر از شهادت نیست” هفته دفاع مقدس که می شود گویا دل یاد دلبر می کند و اندیشه ژرف و ماندگار دفاع در اذهان همگان روشن می گردد.

به گزارش سرویس فرهنگی آفتاب ری، به نقل از ورامین ما؛  هفته ای که اگر به قرنها تبدیل شود و فقط یک هفته نباشد و سالها به طول انجامد باز نمی توان یک روز قاموس دفاع مقدس اسلامی را به رشته تحریر درآورد. به راستی اگر افتخارآفرینی دیروز یلان این آسمان نیلگون نبود امروز ما کجا بودیم؟ در کدامین اردوگاه پناهندگان دنبال ذره ای نان برای رفع گرسنگی می گشتیم؟ اما همت سترگ ایرانیان سربلند است که فردای دیروز که همان امروز ما باشد را برای ما روشن و سفید جلوه داد تا در پس آن خود را بشناسیم. جنگ ما جنگ ایمان و رذالت بود، ایمانی برخاسته از باطن پاک و ضمیر آگاه جوانان و نوجوانانی که هر کدامشان ده ها برابر سن شان و به اندازه سالها دکترین سیاسی و نظامی درس دفاع از ناموس و میهن به همگان و همه اعصار و قرون دادند، درسی که در هیچ مکتب ومدرسه ای مصداقش یافت نشد و نمی شود. اینک پس از گذشت دهه ها از آن رشادتها و پایمردی ها چه بر سر ما آمده؟ چه چیز فراموشمان گردیده؟ ذهنمان از چه تهی شده که یاد ونامشان را فقط عکس کردیم، قاب نمودیم و بر طاقچه دلهای سرد خود قرار دادیم؟ در پی کدامین دلبر بودیم که خود را گم کردیم؟ به بهای ترنج کدام یوسف را قربانی نمودیم؟ باب شهادت هیچگاه بسته نیست، پس چرا مسئولان به ظاهر بیدار ما آن را بسته اند، یا با فکر و خیال خام خود آن را بسته می دانند؟ با کدام مجوز ادارای این در را بسته ایم و کک خیالمان نیز نمی گزد؟ چرا فرهنگ دهه شصت را ترویج ندادیم؟ چرا آن را به دهه های هفتاد وهشتاد سرایت ندادیم؟ چرا الگوهای آن را معرفی نکردیم؟ به راستی در کشور ماشهرت رونالدو بیشتر است یا همت؟ مسی مشهورتر است یا چمران؟ موحد دانش را که می شناسد؟ اردستانی را چطور؟ مهتدی را که؟ باکری را چطور؟ ستاری را کداممان می شناسیم؟ این آسمان پر کهکشان، هزاران ستاره چون فهمیده دارد. به شرطی که ما خودمان بفهمیم که دنبال چه می گردیم وچه رسالتی بر دوش داریم. به راستی در دهه های پشت سر و پس از دفاع مقدس کدام گام را در راستای معرفی ستارگان دفاع برداشته ایم ؟ کدام نهاد فرهنگی در این مسیر قدم نهاده و یا قلم زده است؟ حتی تصاویر شهدا را در معرفی ایشان از کوی وبرزن جمع کرده اند که این عذابی است سخت و طاقت فرسا که با این عمل دریافتیم متولیان فرهنگی جامعه به خوابی عمیق فرو رفته اند، خدا کند که فقط خواب باشند نه اینکه خود را به خواب زده باشند که بیدار کردنشان در این میان کاری است عبث وبیهوده که از عهده هیچ فرد یا ارگانی بر نمی آید. به راستی پایه میزهای مدیریت خود را بر روی خون کدام یک از شهدا می فشاریم و مدیران مدعی که ادعای قدم گذاردن در راه شهدا را دارند ولی در عمل مقابل نگاه بلند شهیدان گام برمی دارند و در مخالفت با ایشان حرکت می کنند چه پاسخی در فردای امروز که همان محشر عظمی است دارند، به راستی چه پاسخی؟ مهدی مقاری انتهای پیام/م
کد خبر 117021

برچسب‌ها

اخبار مرتبط

تبلیغات

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
1 + 1 =