یادداشت/

تحریم‌های ایران در یک سیکل معیوب

  • کد خبر : 619330
  • ۲۷ مهر ۱۳۹۹ - ۰:۰۱
تحریم‌های ایران در یک سیکل معیوب

حس اعتماد و خوش دلی به توافقات بین‌المللی و به‌ویژه برجام ناشی از بی‌توجهی به روندهای بین‌المللی در مقابله با ملت‌هایی است که در برابر سیستم ناعادلانه جهانی انقلاب کرده‌اند.

به گزارش شبکه خبری تهران نیوز، مصطفی هدایی؛ کارشناس مسائل سیاسی در یادداشتی به یکی از معضلات اصلی سیاست‌ورزی در ایران و در میان برخی از مسئولان بلندپایه در بخش‌های مختلف پرداخت. وی در این یادداشت با یادآوری خط مشی و اظهارنظر مقامات کشور، راه حل اصلی عبور از مشکلات را نیز ارائه کرده است:

برای بسیاری از مردم ایران، تحریم یک واژه کاملاً آشنا است. واژه‌ای که تقریباً در تاریخ معاصر خود با آن زندگی کرده و تا حدودی با ناخوشایندی با آن کنار آمده‌­اند. تحریم نفتی ایران مربوط به این روزها نیست. در دهه بیست شمسی و همزمان با نبرد برای ملی کردن نفت توسط دولت دکتر محمد مصدق، انگلیس و متحدانش برای تنبیه کشور دست به تحریم و عدم اجازه فروش نفت ایران زدند. تحریم به معنی محروم کردن از منافعی است که هر کشوری آن را جز از حقوق اساسی خود برای بقا و پیشرفت می‌­داند اما در جهان آنارشیک از سوی قدرت­‌های بزرگ به‌عنوان ابزاری برای تنبیه کشورها و به تبع آن مردم آن استفاده می‌شود.

ایران در بیش از ۴۰ سال در حال تنبیه شدن و آن هم به شکل سازمان یافته و ظالمانه است. از زمان وقوع انقلاب اسلامی و مخالفت جمهوری اسلامی با نظم ناعادلانه جهانی. جمهوری اسلامی ایران از آن زمان که استقلال سیاسی خود را دو قطب برتر جهان یعنی آمریکا و شوروی به‌دست آورد، هدف قرار گرفت تا الگویی برای ملت­‌های آزادی‌خواه نشود. حلقه محاصره فشارها به مرور تنگ‌تر شده و حتی در میانه آن عراق بعثی با کمک و پشتیبانی غرب و حکام خودکامه عرب، سعی کرد با جنگ، ایران عصر جدید را از پای درآورند.

ریشه­‌های اصلی اختلاف با ایران کاملاً مشخص است. این امر نه مربوط به انرژی هسته­‌ا‌ی است که بدتر از آن را یعنی بمب اتم را برخی از کشورها مانند هند و پاکستان در اختیار دارند ولی تحریم نیستند و جنگی علیه آن‌ها صورت نگرفت. باید گفت مربوط به حقوق بشر هم نیست، چراکه حقوق بشر تنها یک اصطلاح زیبا و خوش فرم برای سخنرانی مقامات و فعالان این عرصه است و در دنیای واقعی محلی از اعراب ندارد. تنها کافی است به رویدادهای و تحولات داخلی و خارجی عربستان و کشتار سازمان یافته مخالفانش و نابودی مردم یمن فکر کرد. به برد موشک‌ها نیز ارتباطی ندارد؛ چراکه مهم این است که این موشک­‌ها دست چه کشوری باشند! به مشکلات مرزی، سرزمینی و آبی نیز هیچ ارتباطی ندارند. پس مشکل کجاست؟ ، مشکل دقیقاً همان جایی است که ایران را از سال ۱۹۷۹ به این سو با سایر کشورها متفاوت کرده ­است. در این باره بسیار می‌توان گفت. انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی ایران یک راه سوم را در جهان برای حیات و سعادت بشری و ملت‌ها ارائه کرد. ریشه دشمنی از اینجا آغاز شد. چراکه بسط این الگو پایه‌های تمام رویه‌ها و روندهای ظالمانه کشورهای قدرتمند جهان را نابود خواهد کرد.

حال در چنین بستر و شرایطی که دشمنی‌ها دارای عمق و ریشه­ای هستند، عده‌ای به‌دنبال آنند تا راه حل را دقیقاً در جایی پیدا کنند که اصل مشکل آنجا قرار دارد. راه حل مشکلات اقتصادی که به گمان آن‌ها در خارج از مرزهاست! آزمونی که بارها به آن رجوع شده ولی تا به امروز تنها به عمیق‌تر شدن مشکلات انجامیده و مردم را نسبت به راه حل‌های جایگزین هم بدبین ساخته است. تحریم‌ها می­‌توانستند در حال حاضر مشکل و مساله اساسی نباشند و کمترین آسیب از این باب به مردم وارد شود اگر راه حل‌های جایگزین در چند دهه اخیر با توان بیشتری پیگیری و اجرایی می‌شدند. یک اقتصاد با منابع متنوع درآمدی بسیار بهتر از اقتصادی بیشتر متکی به نفت می‌توانست در برابر تحریم‌ها مقاومت کند و آن‌ها را درهم بشکند.

برای درک عمق فاجعه سیاست‌ورزی در میان دولتمردان به بخشی از سخنان روحانی رجوع می‌کنیم. وی در مرداد ۹۴ گفته بود: «آذر ۹۲ گفتم ساختمان تحریم ترک خورده است و امروز در کنگره و سنا اذعان دارند که ادامه تحریم امکان‌پذیر نیست و این بدان معنا است راه و مسیری که ایران اسلامی در این دوره طی کرده، موفق بوده است. همان‌طور که ساختمان تحریم‌ها ترک خورده، پایه‌های هرگونه تلاش برای برگرداندن همان فضای امنیتی نیز فروریخته و دیگر نمی‌توانند آن فضا را برگردانند

در عرض دو سال مشخص شد که این چارچوب فکری و خوش گمانی به غرب، هیچ پایه و اساس منطقی نداشت و تحریم‌ها از سوی یکی از اصلی‌ترین عوامل تحریم بازگشت و بخش مالی و اقتصادی کشور را با مشکلات فراوانی روبه‌رو ساخت.

حس اعتماد و خوش دلی به توافقات بین‌المللی و به‌ویژه برجام ناشی از بی‌توجهی به روندهای بین‌المللی در مقابله با ملت‌هایی است که در برابر سیستم ناعادلانه جهانی انقلاب کرده‌اند. حسن روحانی در مهر ۹۶ بر اساس همین ذهنیت ناقص از سیاست خارجی در جهان به گمانش برجام وحی منزل است و هیچ‌کس نخواهد توانست آن را مخدوش کند: «در توافق برجام به منافعی رسیدیم که غیرقابل بازگشت هستند و هیچ کس نمی‌تواند آن‌ها را برگرداند. نه آقای ترامپ، که ده تا ترامپ هم در دنیا درست شوند، آن‌ها غیرقابل بازگشت هستند.»

شناخت کامل ماهیت و ذات دشمنی با ایران باید به‌عنوان یک درس برای سیاست‌مداران کشور آموزش داده شود تا زمانی که در منصب قدرت قرار می‌گیرند، بدانند که آنچه باعث تحریم‌ها شده، وجود نظام جمهوری اسلامی و مقاومت و الگوسازی ملت ایران برای جهان است. اقتصاد ایران لاجرم باید بر اساس الگوی اقتصادی مقاومتی تنظیم شود و هیچ راه دیگری وجود ندارد. سیاست‌مداران به جای تلاش و گرفتن وقت ملت و کشور جهت مذاکره با دشمن، بهتر است، قدرت و توان داخلی را در همه حوزه‌ها دریابند و آنجاست که دست بالاتر همیشه با ایران خواهد بود و دیگر نه غرب و نه حتی شرق، قابلیت رویارویی هزینه ساز با کشور را نخواهند داشت.

انتهای پیام/*

لینک کوتاه : https://tehrannews.ir/?p=619330
  • نویسنده : مصطفی هدایی

ثبت دیدگاه

دیدگاهها بسته است.